ഒ.എന്.വി. സ്മരണ

2007 പു.കാ.സ , തിരുവനന്തപുരം സമ്മേളനം, കവിതക്ക് സമ്മാനം എനിക്ക്...സമ്മാനം വാങ്ങി കൈ കൊടുക്കുമ്പൊള് ഒ.എന്.വി ,പറ്ഞ്ഞു ''പതുക്കെ''....ഈ ബ്ലൊഗിനു ''കുമ്കുമപ്പാടം'' എന്ന പേരിടാന് പ്രചോദനം ഒ.എന്.വി കവിതകള് തന്നെ....ജ്ഞാനപീഠ ലബ്ധിയില് ആരാണ് ആഹ്ളാദിക്കാതതത്?

എന്റെ പുസ്തകം...

എന്റെ കവിതാസമാഹാരം "ജോയ്പൊള്, നാം ആത്മഹത്യ ചെയ്യാത്തതെന്തുകൊണ്ട്? "
നാളെ [22.02.2010] ഉച്ചകഴിഞ്ഞു 2 മണിക്ക് കാലടി ശ്രീശൻകരാ കോളേജിൽ വച്ച് ശ്രീ. സൈമണ് ബ്രിട്ടോ. എം. എല്.എ
പ്രകാശനം ചെയ്യുന്നു....എല്ലാവറ്ക്കും സ്വാഗതം.....
എന്റെ ബ്ലോഗിൽ വന്നു എനിക്ക് പ്രോൽസാഹനം നല്കിയ എല്ലാ ബ്ലോഗർ സുഹ്രുത്തുക്കളെയും ഞാൻ
സ്മരിക്കുന്നു...

ഇതൊന്നു നോക്കൂ

ഇതൊന്നു നോക്കൂ........

മലയാളപഠനഗവേഷണകേന്ദ്രം

വ്യഥിതഗാനം

നിന്റെ മുറിഞ്ഞ ചുണ്ടുകളില്‍ നിന്ന്

ശ്രുതി പൊട്ടിയ കമ്പികള്‍

വ്യഥിതമായി പാടുന്നു

നിന്റെ മാറില്‍ നിന്ന്

ചെമ്മരിയാടുകള്‍

കുന്നിറങ്ങുന്നു

നിന്റെ നാഭിയുടെ തടാകത്തില്‍

മഴ നിലക്കാതെ

പെയ്യുന്നു

നിന്റെ ഉദരം

ശിശുക്കളുടെ ഒരു

തമോഗര്‍ത്തമാണ്

ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക്

കടക്കാന്‍ നിന്റെ

ഗുഹാഗഹ്വരങ്ങള്‍ മതി

പുറത്തേക്ക് വരുന്നതാകട്ടെ

നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ

പ്രകാശവര്‍ഷങ്ങളിലൂടെയും

പാലം.......

പാലം കാലത്തിനു മുകളിലെ

ഫ്ലൈഓവറാണ്

പുഴയാകട്ടെ കാലവും

എല്ലാം ആവര്‍ത്തനമാണ്

സൂര്യോദയവും പൌര്‍ണ്ണമിയും

മദമാത്സര്യങളും പ്രണയവും

മ്രുത്യുവും യുദ്ധങളും കാമവും

നദിയിലെ ജലം ഒഴുകിപ്പോകുന്നില്ല

അത് ആവര്‍ത്തിച്ച്

തിരിച്ചു വരികയാണ്

നദികള്‍ക്ക് ജന്മദിനമില്ല

കടലുകള്‍ക്ക് ശ്രാദ്ധവും

മണ്ണ്‌ മനുഷ്യനായി

രൂപം മാറുന്നു

നദികള്‍ ജീവിതമായും

പാലം നിശ്ചലമാണ്

കാലത്തെപ്പോലെ....

മഴ.......

മുജ്ജന്മപാപങള്‍
ഉരുകിയൊലിക്കുന്നതാണു്
മഴ...

എന്റെ തലക്ക് മുകളില്‍
അത് സദാ കൂടും കൂട്ടി
കാത്തിരിക്കുന്നു
ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത്
പെയ്യുവാന്‍

മുറ്റത്തിറങ്ങുമ്പൊള്‍ മഴ
ചിണുങ്ങി ചിണുങ്ങി
യാത്രക്കിറങ്ങുമ്പൊള്‍ മഴ
ആര്‍ത്തലച്ച്
കതിര്‍മണ്ഡപത്തില്‍ മഴ
കണ്ണുനീര്‍ പൊലെ
ഇറ്റിറ്റ്

മഴ വേറെങ്ങുമില്ല
എന്റെ കഷ്ടജന്മത്തിനു്
ചുറ്റും മാത്രം
ദുസ്വപ്നങ്ങള്‍ ഒലിച്ചിറങ്ങി
കാഴ്ച്ച മറയുന്നു
തലയിലെഴുത്ത്
കഴുകിക്കഴുകി
ശാപങ്ങളെ
തെളിയിച്ചെടുക്കുന്നു

കൊടും വേനല്‍
ഞാന്‍ നിന്നിലേക്കിറങ്ങുമ്പൊള്‍
മഴക്കായി കൊതിക്കുന്നു
മുകളില്‍ കൊടുംസൂര്യന്‍ മാത്രം

ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്താണ് മഴ
അസമയത്താണ് മഴ
ആവശ്യമുള്ളപ്പൊള്‍ മഴയില്ല
മഴയുള്ളപ്പൊള്‍ അതിന്റെ
ആവശ്യവുമില്ല




എനിക്കുറപ്പാണ്
മഴ തൊരാതെ പെയ്യുമല്ലൊ
കത്തിയെരിയുന്ന എന്റെ
ചിതാഗ്നിയിലേക്ക്.........

പ്രണയം

പ്രണയം

എന്നിൽ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു
നിന്നിലും
അഗ്നിപർവ്വതത്തിനുള്ളിലെ
നിശ്ചല തടാകം പോലെ

നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ
രണ്ടു ധൂമകേതുക്കൾ പോലെ
കൂട്ടിമുട്ടുമ്പോൾ
നിന്നിലെ പ്രണയത്തെ
ഞാൻ കണ്ടെടുത്തു
[നീ എന്നിലേയും]
വെടിയുണ്ട ഒരു ഹൃദയം
കണ്ടെത്തുന്നപോലെ

എന്റെ ശരത്കാലത്തിൽ
നീ ഇലകൾ പൊഴിച്ച്‌
നഗ്നയായി ശയിക്കുന്നു
വെയിൽ കായുന്ന
മണൽത്തീരം പൊലെ

നമ്മുടെ പ്രണയം
രണ്ട്‌ പുഴകൾ കൂടിച്ചേരുന്ന
ചുഴിയാണ്‌
നാമതിൽ ചിറകിട്ടടിക്കുന്നു
ജീവിതം ഒരു ചൂണ്ടയായ്‌
വരും വരെ.....................

വസ്തുക്കൾ.....

വസ്തുക്കൾ.....
വസ്തുക്കൾക്ക്‌
അവരുടേതായ
ദുശ്ശാഠ്യങ്ങളുണ്ട്‌

ഉദാഹരണത്തിന്‌ മേശ
ഒരു കുഴുമടിയനാണ്‌
വച്ചിടത്തുനിന്നും
ഒരിക്കലും അനങ്ങില്ല

മരങ്ങൾ ഭാര്യമാരെപ്പോലെയാണ്‌
കാറ്റുമായി സദാ ഇണങ്ങുകയും
പിണങ്ങുകയുമല്ലാതെ
ഒരിക്കലും വിട്ടുപോവുകയില്ല

വെടിമരുന്ന് ക്ഷിപ്രകോപിയാണ്‌
പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ
നിസ്സാരകാരണം മതി

പേന ഒരു ലോലഹൃദയനാണ്‌
തൊട്ടാൽ മതി
വാക്കുകളുടെ കണ്ണീർ
ഒഴുകുകയായി

കറൻസി ബോംബിനെപ്പോലെ
നിശ്ശബ്ദൻ ആണ്‌
പക്ഷെ അവൻ ജീവിതങ്ങളെ
ചോരയിലും കണ്ണീരിലും
മുക്കിക്കളയും


ഞാനും ഒരു വസ്തുവാണ്‌
സ്വയം ചലിക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ
പക്ഷെ സ്വന്തം ശവം പോലും
കുഴിച്ചിടാൻ കഴിയാത്തവൻ

ഒന്നും എഴുതാത്ത ഡയറി

ഒന്നും എഴുതാത്ത ഡയറി

വന്ധ്യയുടെ ഗർഭപാത്രം പോലെ

ഒന്നും എഴുതാത്ത ഡയറി

പ്രണയിക്കപ്പെടാത്ത കാമുകിയെപ്പോലെ

ഒന്നും എഴുതാത്ത ഡയറി

വ്യർത്ഥമായ ഈ ജീവിതം പോലെ

ഒന്നും എഴുതാത്ത ഡയറിയിൽ

എന്തെല്ലാം എഴുതാമായിരുന്നു

കാമുകിക്ക്‌ രക്തം കൊണ്ടൊരു വരണമാല്യം

പാതി ഇരുളിലെ നടക്കാതിരുന്ന ചുംബനങ്ങൾ

വ്യർത്ഥയാത്രകളുടെ തേഞ്ഞു പോയ അസ്തിപഞ്ജരം

ഒരാളുടെ മീതെ പാഞ്ഞുപോയ തീവണ്ടിച്ക്രപ്പാടുകൾ

ഒന്നും എഴുതാത്ത ഡയറിയിൽ

ഒരു കുരുക്ക്‌ വരച്ച്‌

അതിൽ തൂങ്ങിച്ചാവുകയെങ്കിലും

ചെയ്യാമായിരുന്നു

ഒരിക്കലെങ്കിലും---കവിത--

ഒരിക്കലെങ്കിലും---കവിത--

ഒരിക്കലെങ്കിലും
വരുമൊഎന്നരികില്
‍
എന്‍ മനസ്സിന്‍മുറിവില്‍
വിരലോടിച്ചുപകരുമൊ
ഒരിക്കലെങ്കിലും
ഒരു സാന്ത്വനം

ഒരിക്കലെങ്കിലും
പ്രേമത്തിന്‍കിളിയായ്‌
എന്‍ മനസ്സിന്‍ചില്ലയില്‍
വന്നു പാടുമൊ

ഒരിക്കലെങ്കിലും
എന്നാത്മാവില്‍
അമ്പിളിയായ്‌
നിലാവ്‌
ചൊരിയുമൊ

ഒരിക്കലെങ്കിലും
എന്നകതാരില്‍
മഴയായ്‌പൊഴിയുമൊ


ഒരിക്കല്‍
ഒരിക്കല്‍ മാത്രം
എന്‍ വൃണിതമാംചേതനയെ
ഉമ്മ വച്ചുണര്‍ത്തുമൊ

ഒരിക്കല്‍മാത്രം

ഹൃദയ ഘടികാരം

ഹൃദയ ഘടികാരം
തുടിക്കുന്നുമൗനമായ്‌
ഹൃദന്തത്തിന്‍
കാതുകള്‍ക്കു മാത്രം
കേള്‍ക്കുംശബ്ദത്തില്‍

കേള്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍
ജീവന്റെതുടിയൊച്ചയില്‍
ഒരു മഹാസാഗരസംഗീതം
ജീവന്റെ സംഗീതം

ഞാന്‍ പ്രൊമിത്തിയുസ്‌

ഞാന്‍ പ്രൊമിത്തിയുസ്‌

ജീവന്റെ അഗ്നിയുമായി
ഭൂമിയില്‍ എത്തിയവന്‍

ജീവിതത്തിന്റെ
മണല്‍പ്പരപ്പില്‍
ബന്ധനസ്തന്‍

എങ്ങും ചങ്ങലകള്‍
ബന്ധങ്ങളുടെ
നീതികളുടെ
ആചാരങ്ങളുടെ

അനീതികളുടെ
മുന്‍ വിധികളുടെ
അനാചാരങ്ങളുടെ

എന്തിന്‌
സ്വന്തം ശരീരം തന്നെ
ഒരു ചങ്ങലയാണല്ലൊ

എന്റെ ഹ്രുദയം
കഴുകന്മാര്‍ക്ക്‌
എത്ര കൊത്തിയെടുത്തിട്ടും
കൊതിതീരുന്നില്ല
പക്ഷെ അത്‌ വീണ്ടും
തളിരിടുന്നു
ചോരയിറ്റിച്ചു കൊണ്ട്‌

ചിരപുരാതന
പ്രൊമിതിയൂസ്‌
നീ ഏകനല്ല
ഐതിഹ്യത്തിന്റെ
താളുകളില്‍നിന്ന്
പുറത്തു വന്ന്
നീയായി
മറ്റൊരാളായി
ഞാനായി
കാലത്തിലൂടെ
നീ സഞ്ചരിക്കുന്നു
കഴുകന്മാരുടെ
ചിറകടി കാതോര്‍ത്തു കൊണ്ട്‌

അവസാനത്തെ കഴുകന്റെ
ചിറകടി കാതോര്‍ത്തു കൊണ്ട്‌

എനിക്ക്‌ പുഴയെ ഭയമാണ്‌

എനിക്ക്‌ പുഴയെ ഭയമാണു

പുഴ ഏകാകിനിയായ

ഒരു ഭിക്ഷക്കാരിയാണു

സദാ അലയുകയാണവളുടെവിധി.....

ചിലപ്പൊഴവള്‍ മെലിഞ്ഞുണങ്ങി

ചിലപ്പോള്‍ വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞ്‌

ചിലപ്പോള്‍ മാറത്ത്‌ ആര്‍ത്തലച്ച്‌

ചിലപ്പോള്‍ വേച്ച്‌ വേച്ച്‌

ചിലപ്പോള്‍ ആരെയൊ

പേടിച്ചെന്നപോല്‍കുതിച്ച്‌ പാഞ്ഞ്‌

പുഴയിലെ മണല്‍വാരല്‍

അവളുടെശരീരത്തില്‍

പടരുന്നആഭാസന്റെ വിരലുകളാണ്‌

പുഴയിലേക്ക്‌ മാലിന്യമൊഴുക്കുന്നവര്‍

വേശ്യയെ പ്രാപിക്കുന്ന

വിടന്മാരെപ്പോലെയാണ്‌

ഒടുവിലവള്‍ കടലിനെ

പ്രാപിക്കുന്നു

പ്രാണന്‍ മൃത്യുവിനെ എന്ന പോലെ

എനിക്ക്‌ പുഴയെ ഭയമാണ്‌

കാരണം പുഴ എകാകിനിയായ

ഒരു ഭ്രാന്തിയാണ്‌

ആരുടെ തോന്നലാണീ ഞാന്‍

ആരുടെ തോന്നലാണീ ഞാന്‍
ആരുടെ ഓര്‍മകളാണീ ഞാന്‍

ആരുടെ പ്രതിധ്വനിയാണെന്‍ വാക്കുകളില്‍
ആരുടെ കാഴചയാണെന്റെ കണ്ണുകളില്‍

ആരുടെ വേഗമാണെന്റെ കാലുകളില്‍
ആരുടെ ജീവനാണെന്റെ ഹൃദയത്തില്‍

ആരുടെ ശവമഞ്ചമാണെന്റെ ശരീരം
ആരുടെ ചിതാഗ്നിയാണെന്റെഓര്‍മ്മകള്‍

ആരുടെ പ്രേതക്കാഴ്ചകളാണെന്റെ ദുസ്വപ്നങ്ങള്‍
ഏത്‌ ശ്മശാനഭൂമിയാണെന്‍ മനസ്സ്‌

ഏത്‌ മുജ്ജന്മസ്മരണകളാന്റെ ചിന്തകള്‍
ഏത്‌ അഗ്നിപര്‍വതത്തിന്‍
ലാവയാണെന്റെ രക്തം

ആരുടെ തോന്നലാണു ഞാന്‍
എന്തിന്റെ ആവര്‍ത്തനമാണു ഞാന്‍


എനിക്കു പോലും വായിക്കാനാകാത്ത
ഏത്‌ വിക്രുതലിപിയാണെന്റെ ജീവിതം

നിന്റെ ശരീരംഒരു രുദ്ര വീണയാണു

നിന്റെ ശരീരംഒരു രുദ്ര വീണയാണു
ഞാനതില്‍ കടല്‍ഇരംബത്തിനു
കാതോര്‍ക്കുകയാണു

അപ്രാപ്യമായ കൊടുമുടിയാണു നീ
മല പാതികയറികിതക്കുന്ന
പഥിയനാണു ഞാന്‍

തിരയടിക്കുന്ന സമുദ്രമാണു നീ
നിന്റെ ശിഖരത്തില്‍ ചേക്കാറാന്‍
വലം വയ്ക്കുന്ന പക്ഷിയാണു ഞാന്‍

നിശ്ശബ്ദമായ ഒരു കാറ്റാണു നീ
അതില്‍ സൂര്യോദയത്തിനായി
ഉലയൂതുകയാണു ഞാന്‍

ത്രസിക്കുന്ന മണ്ണാണു നിന്‍ ശരീരം
ഉള്ളില്‍ ഉണങ്ങിയ വിത്തിനെ ഒളിപ്പിച്ച...

ഞാനാകുന്ന മഴ പെയ്യുവാന്‍
വിത്തിനെ മുളപ്പിച്ചെടുക്കുവാന്‍

ബോഗന്‍ വില്ല

മാളിക വീടിന്റെമുറ്റത്തു നിന്നൊരു
ചെടിയുടെ പേരമ്മ പറഞ്ഞു
"കടലാസു ചെടി"
ചെടിയിലെ ചെഞ്ചായപൂക്കള്‍
തന്‍ പേരറിഞ്ഞുഞാന്‍,
"കടലാസുപൂക്കള്‍"
എനിക്കേറെ പ്രിയമായി
വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍വാരിപ്പുതച്ചുനില്‍ക്കും,
കടലാസ്സുചെടിയെ
കുങ്കുമംവാരിപ്പൂശിയകടലാസുപൂക്കളെ


[ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ വീടിനുചുറ്റും നട്ടുപിടിപ്പിക്കും...ഈ കടലാസുചെടികളെ...പല നിറങ്ങള്‍ വാരിവിതറി വീടിനു ചുറ്റും ഈ കടലാസുപൂക്കള്‍ പൂത്തുനില്‍ക്കും.. വീടിനു ഞാന്‍ പേരിടും..."പൂക്കളുടെ വീട്‌"...]


ഇന്നിപ്പൊള്‍ കുഞ്ഞുമോനെന്‍
വിരല്‍തുമ്പില്‍ തൂങ്ങി നടക്കവെ,
പൂത്തുനില്‍ക്കുമീകടലാസുചെടിയെ
നോക്കിപറയുന്നു,
"അച്ചാ..അതാ ബൊഗന്‍ വില്ല!"
അറിയുന്നു ഞാന്‍
ഏറെ കേട്ടൊരു ബൊഗന്‍വില്ലയാണത്രെ
ഈ കടലാസുചെടി!
പേരുകള്‍ വേറെയാണെങ്കിലും
ഞാനിന്നും സ്നേഹിപ്പൂ
കടലാസുപൂക്കള്‍
നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുമീബോഗന്‍ വില്ലയെ...


** 6 വയസ്സുള്ള മകന്‍ പറഞ്ഞാണു 35 വയസ്സുള്ളപോള്‍ ഞാന്‍ ബോഗന്‍ വില്ലയെ തിരിച്ചറിയുന്നത്‌...അറിവുകള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന വിധത്തെപ്പറ്റി ഞാന്‍ ഒന്ന് ചിന്തിചു***

ഉണ്ടൊരാള്‍ പാരയായ്‌ മുന്നിലെപ്പൊഴും

ഉണ്ടൊരാള്‍ പാരയായ്‌ മുന്നിലെപ്പൊഴും
ഉണ്ടൊരാള്‍ പാരയായ്‌ പിന്നിലെപ്പൊഴും

ഉണ്ട്‌ പാരകള്‍ഇരുവശങ്ങളില്‍എപ്പൊഴും
മുന്നോട്ട്‌ നീങ്ങവേപാര നീങ്ങുന്നുമുന്നോട്ട്‌
വെയില്‍ കണക്കേ

പിന്നോട്ട്‌ നീങ്ങവേപാരയുണ്ട്‌ കൂടെ
നിഴല്‍ കണക്കേ

ഓടിനോക്കുന്നു ഞാന്‍
പാരയെത്തുന്നു പിന്നില്‍ഓടിക്കിതച്ച്‌

ഉറങ്ങിനോക്കുന്നു ഞാന്‍
പാരയെത്തുന്നു ‍ഉറക്കച്ഛേദങ്ങളായി

ഉണ്ടൊരു പാരകാലടിക്കീഴില്
‍ഭൂഗര്‍ഭത്തിലേക്ക്‌വലിക്കും പോല്‍

ഉണ്ടൊരു പാരഎന്നുള്ളിലെപ്പൊഴും
മൃത്യുരൂപനായ്‌
അദൃശ്യനായ്‌

ഉണ്ടൊരാള്‍ പാരയായ്‌

ഉണ്ടൊരാള്‍ പാരയായ്‌
മുന്നിലെപ്പൊഴും
ഉണ്ടൊരാള്‍ പാരയായ്‌
പിന്നിലെപ്പൊഴും

ഉണ്ട്‌ പാരകള്‍
ഇരുവശങ്ങളില്‍എപ്പൊഴും

മുന്നോട്ട്‌ നീങ്ങവേ
പാര നീങ്ങുന്നുമുന്നോട്ട്‌
വെയില്‍ കണക്കേ

പിന്നോട്ട്‌ നീങ്ങവേ
പാരയുണ്ട്‌ കൂടെ
നിഴല്‍ കണക്കേ

ഓടിനോക്കുന്നു ഞാന്‍
പാരയെത്തുന്നു പിന്നില്‍
ഓടിക്കിതച്ച്‌

ഉറങ്ങിനോക്കുന്നു ഞാന്‍
പാരയെത്തുന്നു
ദുസ്വപ്നങ്ങള്‍ തന്‍
ഉറക്കച്ഛേദങ്ങളായി

ഉണ്ടൊരു പാരകാലടിക്കീഴില്‍
ഭൂഗര്‍ഭത്തിലേക്ക്‌വലിക്കും പോല്‍

ഉണ്ടൊരു പാര
എന്നുള്ളിലെപ്പൊഴും

കാലരൂപനായ്‌
മൃത്യുരൂപനായ്‌

അദൃശ്യനായ്‌

എന്റെ ഉള്ളിലൊരു മൃഗമുണ്ട്‌

എന്റെ ഉള്ളിലൊരുമൃഗമുണ്ട്‌

കൂര്‍ത്ത പല്ലുകള്‍കാണാതെ
ചുണ്ടുകള്‍ പാതിവിടര്‍ത്തി
ചിരിക്കുന്നു ഞാന്‍

കാലിലെ നഖമുനകള്‍കാണാതെ
ഷൂസണിയുന്നു ഞാന്‍

രാവിലെ ഭക്ഷിച്ചപച്ചമാംസത്തിന്‍
മണംമറയ്ക്കാന്‍ പല്ല്ബ്രഷ്‌ ചെയ്യുന്നു ഞാന്‍

തലയിലെ കൊമ്പ്‌ മറയ്ക്കാന്‍
മുടിവളര്‍ത്തിചീകിയൊതുക്കുന്നു ഞാന്‍

എന്റെ അമറല്‍
പൊട്ടിച്ചിരിയാക്കിമാറ്റുന്നു ഞാന്‍

നോക്കു, ഞാനൊരു
മാന്യനായ മൃഗമാണു

പക്ഷെ,ഇളം കന്യകകളെ
കാണുമ്പൊള്‍ മാത്രം
എന്റെ ദംഷ്ട്രകളുംകാല്‍
നഖങ്ങളുംപുറത്തു വരും

ഞാന്‍ അറിയാതെ
ഒന്നമറും..........

സ്ത്രീയുടെ ശരീരം അവളുടേതല്ല

"സ്ത്രീയുടെ പിന്‍ഭാഗം അവളുടേതല്ല"----ജീന്‍ പോള്‍ സാര്‍ത്ര്....
["സ്ത്രീയുടെ ശരീരംതന്നെ അവളുടേതല്ല"!.......ഈ.... "ഞാന്‍"...അമ്പമ്പട....ഞാനേ!!!!]
സ്ത്രീയുടെ അളകങ്ങള്‍
കാറ്റിനു സ്വന്തം
അവളുടെ കണ്ണുകള്‍
ആകാശനീലിമക്ക്‌ സ്വന്തം
ചുണ്ടുകള്‍ മഴവില്ലിനു സ്വന്തം
ചിരി കടല്‍ത്തിരകള്‍ക്ക്‌ സ്വന്തം

സ്ത്രീയുടെ ഉദരം
കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ സ്വന്തം
അവളുടെ ശബ്ദം
വയലിനു സ്വന്തം
സ്തനങ്ങള്‍ ഹിമാനികള്‍ക്ക്‌ സ്വന്തം
മനസ്സ്‌ കാമുകനു സ്വന്തം

സ്ത്രീക്ക്‌ എന്താണു സ്വന്തമായിട്ടുള്ളത്‌?
അത്‌...അത്‌...സ്ത്രീകള്‍ തന്നെ പറയട്ടെഎന്താ?

[ഫെമിനിസ്റ്റുകളോട്‌....ഞാന്‍ ഒരിടത്തുമില്ലേ...വീട്ടിലുമില്ല...പത്തായത്തിലുമില്ല...]